Ballad of the Witches

Son zamanlarda en etkilendiğim filmlerden birisi hakkında yazma isteğimi bastıramadım, karşınızda duygularım ve “Geçiş”.

Özellikle geçirdiğim son 2 sene bana hayatta değer verdiğim şeyler konusunda çok şey öğretti. Bir de duygusal olarak karmaşık olduğum bir süreç içerisindeyken bu filmi izlemek, beni olduğundan çok daha fazla etkiledi sanırım.

Hikayemiz, Gürcistan’da bir kadının, trans bir seks işçisi olan yeğenini aramasını konu alıyor. Toplum baskısı ve ailevi değerlerin zıtlığından dolayı, zamanında özgürlüğü için kaçıp giden yeğenini, aslında bir noktada çok anlayamasa bile, ölüp giden kardeşinden kalan son parça olarak geri kazanmak istiyor emekli öğretmenimiz. İstanbul’a uzanacak bu yolda ona bir de genç bir delikanlı yoldaş oluyor. Dil, insan ve mekan bilmeden yola çıkıyorlar beraber, bir amaç uğruna, kutsal bir amaç.

Filmin olay örgüsünü çok da detaylı anlatmak istemiyorum, izleyebilen herkesin açıp izlemesini tavsiye ettiğim bir film çünkü. Ben daha çok olayların bana hissettirdiklerini ve sembolize ettiği şeyleri konuşmak istiyorum.

Hayatta bazı hedefler uğruna çeşitli konforsuz bilinmezliklerin içerisine atarken buluyoruz kendimizi. İçerisine gireceğimiz durumlar hakkında hiçbir öngörümüz ve dayanağımız yokken bir şeyler amaçlayarak adımlarımızı atıyoruz. Sonunun ve başlangıcının ne olacağı bu kadar muammayken, süreç içerisinde yaşananlar büyütüyor bizi. Hiç beklemediğimiz karakterlerle kesişiyor yolumuz. Beklemediğimiz anlarda, beklemediğimiz insanlar yardımımıza yetişiyor.

“Geçiş”, bana yoldaş olmayı gösterdi, hissettirdi. Filmin karakterlerinin kendine ait hayatlarını gözlemleyebilme şansı verirken, bu yoldaşlık olgusunu kendi hayatlarında nasıl tadabildiklerini gösterdi. Toplum dışına itilmeye çalışılan ve dışlanılan trans bireylerin gerçeğini gösterdi, bir noktada bunu yaparken acıma duygumuzu tetiklemek yerine, mücadelelerine duymamız gereken takdiri hissettirdi. Çeşitli azınlıklar ve ezilenlerle ilgili yapılan filmlerdeki en büyük değerin de bu olduğunu düşünüyorum. Hayatın acımasız gerçeklerini anlatırken yalnızca bir acıma duygusuyla bırakmamalı sinema bizi. Bu filmlerde zorlu mücadeleleri görüp anlayabilmemiz, belirli noktalarda bunların takdirini yapıp gelecek için umudumuzun yenilenmesi gerektiğine inanıyorum.

“Geçiş” bana aile kavramını öğretti. Seçilmiş aileyi, var olan ailenin sürdürülebilir olması adına değişim için gösterebilecek olan cesaret olgusunu gösterdi. Doğduğu ev, kabul etmeyebilir bazen insanı. Olduğu kişi fazla gelir belki de o insanlara, kopar gider özgürlüğü için bilinmezliğe doğru. Yolda kendisine bir aile oluşturur, aileler belki de. Arkadaş bulur, kendisini olduğu gibi gören, duyan ve kabullenen insanlarla karşılaşır. Kendisine aşk bulur, bulamayacağını inandığı bu dünyada biricik hissetmeye başlar. Çok zorlanır, zordur çünkü dünyaya, aileye karşı çıkmak. Bu zorluğu da yanındakilerle göğüsler zaten, ne yapar ki insan tek başına? Doğduğun aile de değişir bazen. Değişmez zannedersin, sevgisi önyargılarını aşamaz zannedersin ama başarır işte. Bu değişim olabilitesini görebilmek bile bir nimettir insana.

Bir anne bulursun emekli öğretmende, bir çocuk bulursun genç bir delikanlıda, destek bulursun kendine yabancı bir avukatta, sokakta tanıştığın alakasız insanlar arkadaş olur sana, eğlendirir seni, yaşatır, iş verir, güldürür. Bir amaç için bilinmezliğin içine atlarsın, sonunu getirir misin getiremez misin bilinmez ama yolda çok güçlenirsin kurduğun duygusal bağlarla.

“Geçiş” bana hayatı öğretti. Olayların başını ya da sonunu değil de, süreçte kazandığımız insanların değerini görmeyi öğretti. En çok ihtiyacımın olduğu zamanda, kurulan yoldaşlığın değerini, yaşadığım zorlukların üzerine koyabilmeyi öğretti. Umarım size de verir bana verdiğini, Ferdi Özbeğen sesiyle dikenleşir tüyleriniz, kurulan bağlarla yumuşar yüreğiniz. En kısa zamanda izlenecek filmler listenize girsin bu film, pişman olursanız da yazın bana, bakalım neyi daha farklı yorumlayabilirmişiz.

---

Lately, I couldn’t suppress the urge to write about one of the films that has affected me the most: here are my feelings and thoughts on “Crossing.”

Especially in the past two years, I’ve learned a lot about what truly matters to me in life. Watching this film during a period when I was already emotionally conflicted made it resonate with me even more deeply.

The story follows a woman in Georgia searching for her niece, a trans sex worker. Torn between societal pressure and family values, this retired teacher sets out to reclaim the only piece left of her late sibling, her niece — someone she doesn’t fully understand, yet deeply longs to reconnect with. A young man joins her on this journey that extends all the way to Istanbul. Together, they embark on a sacred mission — without knowing the language, the people, or the places — simply driven by purpose.

I don’t want to dive too deeply into the plot, because this is a film I sincerely recommend everyone to experience for themselves. What I’d rather focus on are the emotions it evoked in me and the symbols it brought to life.

In life, we often find ourselves stepping into uncomfortable unknowns for the sake of a goal. We take steps driven by a purpose, even though we have no prediction or solid foundation for what lies ahead. When the beginning and end are so uncertain, it’s the experiences along the way that shape and grow us. We cross paths with unexpected characters. Unexpected people come to our aid in unexpected moments.

Crossing showed me what it means to be a companion, a fellow traveler. While allowing us to witness the personal lives of its characters, the film beautifully illustrated how companionship unfolds in each of their worlds. It shined a light on the realities of trans individuals who are pushed to the margins of society — and rather than evoking pity, it stirred in me the admiration and respect their struggle deserves. I think that’s the greatest strength of films that deal with oppressed groups and minorities. Cinema should not just leave us with a sense of sorrow when telling the brutal truths of life. We need to witness their battles, understand them, appreciate them — and renew our hope for a better future.

Crossing taught me about family — about chosen family. It showed me the courage it takes to seek change for the sake of sustaining the family bond. Sometimes the home you’re born into might not accept you. Who you are might be “too much” for them to handle, and so you break away, chasing your freedom into the unknown. Along the way, you build your own family — or families. You find friends, people who see you, hear you, accept you as you are. You find love — and in a world where you believed you never would, you begin to feel special. It’s hard, of course. It’s not easy to go against the world, to go against your own family. But you face that difficulty with the people beside you. After all, what can one person really do alone?

And sometimes, even the family you were born into changes. You think they never will — you believe their love will never overcome their prejudices — but somehow, they do. To even see the possibility of that transformation is a blessing.

You find a mother in a retired teacher. A child in a young man. Support in a foreign lawyer. Strangers you meet on the street become your friends — they entertain you, keep you alive, offer you work, make you laugh. You leap into the unknown for a purpose, not knowing whether you’ll reach your destination — but along the way, you grow stronger through the emotional bonds you create.

Crossing taught me life. Not about beginnings or endings, but about the value of the people we gain in the process. It showed me how to treasure companionship when I needed it most, how to build on top of the hardships I was facing. I hope it gives you what it gave me — that your skin tingles at the sound of Ferdi Özbeğen’s voice, that your heart softens with the bonds created on screen. Add this film to your watchlist as soon as you can. And if you regret it, write to me — let’s see what we might have interpreted differently.