Ballad of the Witches

Sokaklarında yaşanmış her aşk, kaldırımlarına atılmış her çiçek, yerlerine dökülmüş her bira, vapurundan atılmış her simit, her sokak başındaki kedi maması, sana yazılmış bir aşk mektubu aslında. Olmayanı mı var edecek bu şehir, var olanı mı mahvedecek bilinmez ama aşkların da en büyüğü, en karmaşığı İstanbul.

İstanbul garip şehir, içerisinde doğduğum büyüdüğümden dolayı mı bilmiyorum ama gittiğim ve gideceğim her yerde buranın bir kırıntısını arıyorum gibi hissediyorum. Çok farklı bir yerden buraya taşınmış olsaydım bile buraya vurulurdum sanırım. İlk aşkı, ilk arkadaşlığı, her şeyin ilkini burada yaşamamış olsaydım bile, İstanbul benim en büyük aşkım olurdu gibi. Kalabalıklarını seviyorum. İnsanların bu kadar farklı ve fazla olmasını, birbirlerinden kopuk onlarca insanın belirli saniyelerde ortak nefes alışlarını. Sakinliğini seviyorum, kimselerin olmadığı denize çıkan ara sokaklarını, sahiplerinin kediler olduğu yokuşlarını, sana kendini dinleme fırsatı verebilen ormanlarını. İnsanların sabırlarını sınayacak olan o trafik sorunu bile hoşuma gidiyor bazen, başka bir yerde deneyimleyemeyeceğin bu insan yönetme sınavını, şehrin göbeğinde her gün yaşamak bile büyütüyor insanı. <Biraz da itiraf… Toplu taşıma kullanıyorum, o yüzden çok da rahatsız etmiyor olabilir beni trafiği.>

Günün her saati içilen çaylarını seviyorum, gündüz rakılarının kokusunu koklarken içim gidiyor bazen, ailelerden gizli alınmış ilk biraların liselilerin boğazından geçişini izliyorum, kendimi görüyorum taşlıklarda, çimenlerde, yüz yılların yaşandığı sokaklarda, caddelerde. Hem kendimi görüyorum, hem geçmişi düşünüyorum. Tanıdığımız, tanımadığımız binlerce yazar geçti buradan, sanatçı, sporcu, devrimci, kaybolanlar ve kaybolmak isteyenler geçti. Ne hissettiler ne yaşadılar bilinmez ama senin, benim dokunduğum herhangi bir duvara dokundu onlar da. Nefret ettiler zaman zaman bu şehirden, keşke kurtulsam da bitse bu ızdırap diye söylendiler. Sonra bir kedi geldi bacaklarının arasına, bir martı uçtu gökyüzünde, tanıdık bir şarkı mırıldandı arkadan gelen bir kadın, bir dolmuş şoförü yol verdi arabeskini dinlerken, el ele tutuşan çiftler gördüler, bir sahafçının rafında tanıdık bir kitap karşıladı onları, kestane kokusu geldi bir yerden, güçlü vapur düdüklerinin arasında cılız olan güldürdü onları, denizi gördüler, duydular, kokladılar, hissettiler. Bir anda bu karmakarışık cehennem, ev oldu onlara. Başı sonu bilinmez bu kuyu, en sıcak yaz gününün en bunaltıcı saatinde, en serinletici suyu verdi onlara. Gürültüsüyle, bağırmak isteyenlere alan açtı, sessizliğiyle bağırışmalardan kaçanlara nefes aldırdı. Her ne yaparsa yaptı ama ucundan kıyısından herkese bir şekilde dokundu bu şehir işte, insanların ona dokunmasına izin verdiği gibi.

Bir Kadıköy-Beşiktaş vapurunda düşmeye başladı bu cümleler aklıma. Hep hissediyorum, hep düşünüyorum ama denizle beraber gerçekliğe dönüşüyor bu hisler sanki. İstanbul’un deniziyle yazmak istiyorum, görmek istiyorum, koklamak istiyorum, yaşamak istiyorum. Her yokuşun bir ağaçlığa, her sokağın bir denize çıkabileceği umuduyla yaşıyorum. İçerisinde bulunduğum her saniye beni sürekli olarak zorlasan da, zoru seninle sevmeyi öğreniyorum.

Aşık olmak güzel şey, garip bir şey. Ama aşkını İstanbul’a adamak, zorlukların en özgünü. En büyük dileğim de kaçıp giderken bile bu şehirden, hep bir parçanız kalsın burada. Bırakın, bıraktığınız parçalar başka parçalarla birleşsin, yeni bir hayat bulsun bu sokaklarda. Bütün streslerin, hayal kırıklıklarının yanında sevgiyle büyüsün İstanbul. Senin izinden ilham alsın bir çocuk, hissetsin yaşadığını bu şehrin. Büyürken kendi başına, şehrini de büyütsün ki ölmesin ruhumuz. Bu şehirde yaşadığın her özel an da, bu şehre bir aşk mektubu olsun.

Every love lived on its streets, every flower thrown on its sidewalks, every beer spilled at its corners, every simit tossed from its ferries, every bowl of cat food at street corners — they are all love letters written to you. Whether this city will create what doesn’t exist or destroy what already exists is unknown, but of all the loves, the greatest and most complex is Istanbul.

Istanbul is a strange city. I don’t know if it’s because I was born and raised here, but I feel like I’m always searching for a trace of it in every place I go or will go. Even if I had moved here from a completely different place, I think I would have still fallen in love with it. Even if I hadn’t experienced my first love, first friendship, or any of my firsts here, Istanbul would still be my greatest love. I love its crowds. I love the fact that so many different people coexist — how dozens of disconnected people share a moment of breath together. I love its calmness — the side streets that lead to the sea with no one around, the slopes ruled by cats, the forests that offer you the chance to listen to yourself. Even the traffic problem that tests everyone’s patience appeals to me at times — this daily challenge of managing people in the heart of the city makes you grow.
<Confession: I use public transportation, so maybe that’s why the traffic doesn’t bother me too much.>

I love its tea that’s drunk at any hour of the day. Sometimes the scent of midday rakı pulls at my heart. I watch high schoolers sneak their first beers from their families, and I see myself in the courtyards, on the grass, in the streets and avenues that have lived for centuries. I see myself, and I think of the past. Thousands of writers we know and don’t know passed through here — artists, athletes, revolutionaries, the lost and those who wanted to be lost. We may not know what they felt, what they lived, but they touched the same walls you and I touch. They resented this city at times, muttering “If only I could escape, if only this torment would end.”
Then a cat brushed against their legs, a seagull flew across the sky, a woman behind them hummed a familiar tune, a dolmuş driver gave way while listening to arabesque music, they saw couples holding hands, found a familiar book on a bookseller’s shelf, smelled roasted chestnuts from somewhere, and between the deep foghorns of a ferry, a faint one made them smile. They saw the sea, heard it, smelled it, felt it. Suddenly, this chaotic hell became home. This bottomless pit, on the hottest summer day, gave them the most refreshing water. With its noise, it gave space for those who wanted to shout, and with its silence, it gave breath to those fleeing the noise. Whatever it did, in one way or another, it touched everyone — just as it let people touch it.

These words began forming in my mind on a ferry between Kadıköy and Beşiktaş. I always feel it, always think about it, but somehow these feelings become real with the sea. I want to write with Istanbul’s sea, see with it, smell it, live it. I live with the hope that every slope might lead to a grove, that every street might lead to the sea. Even though every single second you challenge me, I’m learning to love the hard things because of you.

Falling in love is a beautiful, strange thing. But dedicating your love to Istanbul — that’s the most unique kind of struggle. My greatest wish is that even when you run away from this city, a part of you always stays behind. Let it be. Let the parts you leave behind join with others and find new life in these streets. May Istanbul grow with love, alongside all the stress and disappointments. Let a child be inspired by your mark, let them feel alive in this city. As they grow on their own, let them help the city grow too, so our souls won’t die. Let every special moment you live in this city be a love letter to it.