Genelde insanlara bir şeyler yazdığımı söylediğimde ilk soru hep “Ne yazıyorsun?” oluyor. Ne yazıyorum peki?
Kendimi sanırım.
Sözcükler, kurtarıcım oldular her zaman. Kafamda bana eziyet etmekten çokça hoşlanan yüzlerce düşünce kağıda aktıkça, nefes almaya başlıyorum tekrardan. Bazen beynim susmak bilmiyor gibi geliyor bana. Her şeyi anlamak, her şeyi düşünmek ve üzerine yorum yapmak istiyor kafamdaki kurt. Kusuyorum benliğimdekileri, iyisiyle, kötüsüyle ve berraklaşıyor sanki içim. Sözcükler, yuva oluyor düşüncelerime, hislerime ve ben çok düşünüyorum, çok hissediyorum.
Bu kadar doluluğun içinde de kocaman bir boşluk var sanki. Derinliği arttıkça dışındakileri de çekiyor içerisine. Dolması gerekirken, büyüyüveriyor göz göre göre ve ben, nasıl dolduracağımı bilememe korkusuyla yaşıyorum her gün. Sonra yazmaya başlıyorum. Etrafımdaki insanları izliyorum, görüyorum. Gördüğüm şeyleri cümlelere dönüştürüyorum beynimde. Bu cümleler oluştukça sanki, boşluğum kapanıyor gibi. Kendime, bir “kendim” yaratıyorum harflerle.
Peki yazmak, kaçırıyor mu beni bir şeylerden yoksa yüzüme mi vuruyor gerçekleri?
Kaçmak ve yüzleşmek aynı şeye dönüşebilir mi sözcüklerde?
Ben dönüştürüyorum. Yazdıkça kaçıyor, kaçtıkça yüzleşiyorum benliğimle. Ağzımdan çıkmasına korktuğum şeyler, bir kalemle savaş açıyor bana. Bazen çok yara alıyorum, kanıyorum sivriliğiyle harflerin. Acı, zevke dönüşüyor bir noktada. Dövme yaptırmak gibi bir şey işte. Acısa da, yaksa da canını, sana bıraktığı izi alıyorsun içine ve senin yapıyorsun. Durmak istesen de hep daha fazlası için yakarıyor için.
En sevdiği sanatçının konserinde gözlerinde yaşlarla şarkıya eşlik eden insanları yazmak istiyorum. Gözlerini kapatıp duyduğu ritimlerle yaşadığını hissedenleri, kendini gördüğü bir filmin bıraktığı kalıntıları kendisine yara bandı yapanları, doğan güneşin yarattığı resmi görebilmek için erkenden kalkanları ve gecenin karanlığında hayat bulanları, muhabbetlerle süslenmiş rakı masalarını, yalnız başına çıkılmış yollarda bulunulan benlikleri, karşı çıkmayla büyüyen çocukları, gökkuşağı renginde insanları, özgürlüğüyle kapana kısılmış isyânkarları, cesaret edenleri ve korkanları yazmak istiyorum.
Her bir detay beni kağıt başına itiyor ve ittikçe de ben büyüyorum. Kendini ifade etmekten kaçarak büyüyen bir çocuk, yazdıkça, yazanları gördükçe ve görüldükçe itaat etmeyen bir kadına dönüşüyor. Ve ben, kelimelerin bana verdiği özgürlükle kendim olmayı öğreniyorum.
Yazıyorum. Susmanın en doğrusu kabul edildiği bu dünyada, başkaldırımı yazarak yapıyorum. Kendi kendimi kanatırken yeri gelince, yaramı da yazarak kapatıyorum. Güzellikleri betimleme ihtiyacım, daha fazlasını görmeme yardımcı oluyor. Çirkinlikleri de sevmeye başlıyorum. Hayatın bu ikisinin karışımıyla yaşandığını öğreniyorum her geçen gün ve gördüğüm, yaşadığım bu karmakarışık dünya yazmam için ilham oluyor bana. Çünkü ben de öyleyim biliyorum. Güzelim, çirkinim, bazen doğruyum çokça da yanlışım biliyorum. Ve bu zıtlıklar zenginleştiriyorken insanı, yazabilmeyi de ben en güzel hediye yapıyorum kendime, dünyaya. Biliyorum, yazdıkça açacak çiçekler, gelecek devrimler, doğacak güneşler. Sözcüklerin ağırlığı hafifletecek dünyayı. Ve yazmak, şifa olacak sana, bana olduğu gibi.
Whenever I tell people that I write, the first question is always: “What do you write?”
What do I write, really?
I think… I do write myself.
Words have always been my savior. When the hundreds of thoughts in my mind—those that seem to enjoy torturing me—begin to flow onto paper, I start to breathe again. Sometimes it feels like my brain just doesn’t know how to be quiet. The worm in my head wants to understand everything, think about everything, and comment on it all. So I pour out everything inside me—good and bad—and somehow my soul becomes clearer. Words become a home for my thoughts, for my feelings. And I think a lot. I feel a lot.
And yet, in the middle of all this fullness, there’s this huge emptiness. The deeper it gets, the more it pulls everything around it into itself. Instead of being filled, it just grows bigger before my very eyes—and I live every day with the fear of not knowing how to fill it. Then I start to write. I watch the people around me. I see them. I turn what I see into sentences in my mind. As those sentences form, it’s like the emptiness begins to close. I create a “me” for myself with letters.
So does writing make me escape from something, or does it throw reality in my face?
Can running away and facing the truth become the same thing in words?
I make them one. The more I write, the more I escape, and the more I escape, the more I face myself. The things I’m too afraid to say out loud declare war on me through the pen. Sometimes I get badly wounded—I bleed from the sharpness of the letters. But the pain turns into pleasure at some point. It’s like getting a tattoo. Even if it hurts, even if it burns, the mark it leaves behind becomes part of you. And even when you want to stop, something in you keeps begging for more.
I want to write about the people crying while singing along at their favorite artist’s concert. About those who feel truly alive with their eyes closed, following the rhythm they hear, those who use the emotional ruins of a film they relate to as a bandage for their wounds, the ones who wake up early just to see the painting the sun creates, the ones who come alive in the darkness of night, the raki tables dressed up in conversations, the selves found on roads taken alone, the children who grow through rebellion, people painted in the colors of the rainbow, the rebels trapped in their own freedom, the brave and the afraid.
Every detail pushes me toward the page—and as I’m pushed, I grow. The child who once grew up hiding from self-expression is turning into a woman who refuses to obey, through writing, through reading others who write, and through being seen. And I’m learning to be myself through the freedom that words give me.
I write. In a world where silence is often seen as the wisest choice, I make my rebellion through writing. Sometimes I wound myself with my own words—but I also heal those wounds by writing them out. My need to describe beauty helps me see more of it. And I even begin to love what’s ugly. I’m learning that life is made of both, and every day this messy, chaotic world becomes more of an inspiration to write. Because I know I’m just like that also —beautiful, ugly, sometimes right, often wrong. And as these contradictions enrich me, writing becomes the greatest gift I give to myself and to the world.
I know that as I write, flowers will bloom, revolutions will rise, suns will be born. The weight of words will lighten the world. And writing will become a remedy—for you, just as it has been for me.
Ballad of the Witches 
Yorum bırakın