Ballad of the Witches

Bu dünya üzerinde geçirdiğim vakit arttıkça kendimle ilgili fark ettiğim en büyük değişimlerden bir tanesi, şeylerin yavaş ve yumuşaklığından daha çok zevk alır olmak oldu. İnsan ilişkilerinde, yapılan eylemlerde ve hayatın küçük detaylarında yavaş olabilme lüksünden hoşlanmaya başladım.

Yakıcı sıcağın altında serinleten yumuşak rüzgarlar, yoğun hisleri dizginleyen birer kırbaca dönüştü sanki. Gençliğin aptallık ve hoyratlığını, dinlediğim yumuşak şarkı notalarıyla nötrledikçe hayat anlam kazanır oldu gözümde, aklımda, kalbimde. Kaçmak son süratle, uzaklaşmak geriye bakmadan ne kadar heyecanlı gözükse de, küçük hislenmelerle direnmek sürekliliği ihtiyacı sardı tüm bedenimi. Yoğunluğu tartışılmaz duygular, yumuşak olabilmekle seyreldi belki biraz, yoğunlaştı biraz daha bazen de.

Yemek yaparken yetiştirmeye çalışma telaşından ayrılıyorum gün geçtikçe. Sırayla pişecek malzemeler bana daha vaktimin olduğunu söylüyorlar sanki. Çıkıp dışarıya, yürüyorum. Yönüm olmadan, hızım olmadan. Etrafı izliyorum. İnsanlar ne kadar telaşlı, ne kadar hızlı, ne kadar mutsuz geliyor gözüme. Hak da veriyorum, keşke hepimizde az da olsa yavaş olabilme lüksü olsa diyorum.

Bazen çok çocukça geliyor bu düşünceler bana. Hayat koşulları altında ezilmenin gerçekliğini görememek kadar bencil olmak, doğamda yok, herkesin eşit olduğu bir dünya hayali kurarken. Hepimizin vakti bu kadar kısayken aslında, yavaş olabilmeyi hak edememize kızıyorum.

Yumuşak ama ağır sohbetler dönüştürüyor beni. Dostlarımla yaptığım uçsuz bucaksız konuşmaların içini kazarken buluyorum kendimi, bir yengecin kumlar arasında kendisini gizlemeye çalıştığı gibi. Bu sohbetlerde gizlenmeye çalışmıyor, gizlenenlere nefes aldırmak istiyorum. Katman katman örülmüş karakterlerin her katında, farklı bir zorluk ve sertlikle karşılaşmak, yumuşak konuşmaların gücünü gösteriyor bana. Her karakter de bir olmuyor tabi, bunu fark ettikçe de tercihlerim değişiyor. Çünkü ben insanı da derin seviyorum. Derin, sert, belki fazlaca dikenli, ama yavaşlığa ve yumuşaklığa açık kalplere yöneliyorum. Kendimde görmek istediğimi, çevreme diziyorum.

Geçen her dakika, yavaş olabilme lüksünü kullanmam için fısıldıyor kulağıma. İşte bu yavaşlığın getirilerini nefes alabilme cesaretine dönüştürüyorum. Sistem, çevre, insanlar koştukça yavaşlıyorum ki kaçırmayayım hayatı, sevgiyi, neşeyi, hüznü. Sivriliklerle oluşmuş karakterimi anın yumuşaklığıyla törpülüyor, çevremdeki yavaş ve yumuşak şeyleri kendime bulaştırıyorum. Bulaştırayım ki hızım ve isyanım öldürmesin beni, kaybetmesin kimliğimi, benliğimi. İşte hızlı olmanın belki bir kanun olduğu bu dünyada da, yavaşlama cesaretinin verdiği tatminle büyümeyi göze alanlardan ilham alıyorum en çok da.

As I spend more time on this Earth, one of the biggest changes I’ve noticed in myself is that I’ve come to enjoy the slowness and softness of things much more. In human relationships, in the things I do, and in the little details of life, I’ve grown fond of the luxury of being able to take things slowly.

The soft breezes that cool under the burning sun have turned into whips that tame intense emotions. As I neutralize the foolishness and recklessness of youth with the gentle notes of the songs I listen to, life starts to make sense—to my eyes, to my mind, to my heart. Though rushing away at full speed, never looking back, might seem thrilling, resisting through small, tender feelings has wrapped my whole body in the need for continuity. Emotions whose intensity is undeniable have perhaps softened a little through gentleness—or sometimes deepened even more.

As days pass, I find myself stepping away from the rush to finish cooking quickly. The ingredients, each cooking in turn, seem to tell me that I have more time. I go outside and walk. Without a destination, without a pace. I observe the world. People seem so rushed, so fast, so unhappy to me. And I can understand—it makes me wish we all had, even just a little, the luxury to slow down.

Sometimes these thoughts feel childish to me. To be so selfish as to ignore the reality of being crushed under the weight of life’s demands—that’s not in my nature, not when I dream of a world where everyone is equal. When time is this short for all of us, I find myself angry that we’re not allowed to deserve slowness.

Soft but deep conversations transform me. I find myself digging into the heart of endless talks with my friends, like a crab trying to hide among the sands. But I’m not trying to hide in those conversations—I want to give breath to what is hidden. To encounter a different difficulty, a different hardness in each layer of a personality built like armor shows me the power of gentle talk. Not every person is the same, of course, and as I realize this, my preferences shift. Because I love deep people. Deep, hard-edged, perhaps overly thorny—but with hearts open to slowness and softness. I surround myself with what I want to see in myself.

With every passing minute, the luxury of being slow whispers in my ear. And I turn the gifts of this slowness into the courage to breathe. As the system, the world, and the people run faster, I slow down—so I don’t miss life, love, joy, sorrow. I soften the sharp edges of my character with the tenderness of the moment and let the slow and soft things around me rub off on me. So they do—so that my speed and rebellion don’t kill me, don’t make me lose my identity, my sense of self. And in this world where being fast might be a law, I find my greatest inspiration in those who dare to grow through the fulfillment that slowness brings.