Herhangi bir durum, his, özellik, varlık, birileri, bir şeyler için yeterli olabilme kapasitesi ne kadar insan özelinde? Sonu, ucu bilinmez bu beklentilerin karşılığını karşılayabilmek bile yeterli olabilme hissiyatını yaşatabilir mi ki insana? Ya yaşatamazsa?
Yeterince güzel, yeterince zengin, yeterince başarılı, yeterince normal, yeterince yeterli.
Hayatımın herhangi bir alanında yeterli hissedemediğim için sürekli olarak yazıyor, düşünüyor ve boş kaldığım her anda suçluyorum gibi kendimi. Birey olarak yapılması gerekenleri yaparak hayatta doyuma ulaşabilmek ne büyük nimet! Saniyelerimi doyurabilmek için uğraştığım materyallerin eksikliği de bir ceza sanki.
Bir şeyler peşinde koşmak yükümlülüğüyle yaşarken, yetinememekle cezalandırıyoruz ruhlarımızı. Yettirmeye çabaladığımız onlarca aktivite, beynin içerisinde bir boşluğa dönüşüyor ve bu boşluk benliği yutarak ilerliyor. Oradan oraya savrularak bir şeyleri ararken de, “Yeterli hissedemeden “bir şey” olabilir miyim ki?” sorusu çıkıveriyor karanlıktan. Kafamızdaki ve ruhumuzdaki bu standartları, biz mi oluşturuyoruz, dünya mı? Sistem kurallarının yapaylığının bilincinde olabilmek bile kurtaramaz mı insanı, bu acı verici yetersizlik hissinden?
Kendini tanımlama ihtiyacıyla doğuyor belki de yetmek, yetememek. İnsan aklının ürettiği her düşünce, alanı, konusu ne olursa olsun bir şeyleri tanımlama ihtiyacıyla ortaya çıkıyor ve en büyük mücadele kendisiyle alakalı olanda başlıyor işte. Olduğun kişiyi yaratırken, sevdiğin, sevmediğin şeyler, yaptığın, yapamadığın ve geleceğin için kurduğun hayaller, tercihlerinin çeşitliliği ve tutunamadığın dalların yapıyor seni, sen. Bunların yeterlilik sınırlarını çekerken de hiç utanmamız olmuyor da gömüveriyoruz kendimizi toprağa. Yeterli takdiri verebilme inisiyatifini kullanabilmek bile zorlaşıyor ve aynı döngünün içinde kırılıveriyor insan.
Kendimi, çevremdekileri yeterlilik kavramından uzaklaştırmak için verdiğim çaba, bir çöp oluyor kendi tarafımda. Bazen bas bas bağırdığım düşünceler çelişiyor aklımda, kendime, kendimle doymayı çok görüyorum. Bunun altında ezilirken de işte, bir gün değişecek umudunu sönümlendirmemeye çalışıyorum.
Mutlu olmak, pozitif olmak, olumlamayla yaşamak fikrini bu kadar empoze etmeye çalışırken ruhumuza, yetersizlik hissini kemiklerimize işliyoruz her geçen gün. Yeterince mutlu, üzgün, kızgın olamamakla övünüyoruz bazen, bazen de basıyoruz küfürü işte.
“Yeterli olma” durumunu abartmayı bırakabildiğim gün değişebileceğime inanıyorum. Her detayı bu kadar didiklerken kafamda, yaptığım, yapabileceğim herhangi bir şey yeterli gelmeyecek bana ve sanırım bununla barışmayı öğrenebilmekle olacak sınavım benim de. Hepimizin belki de. Bu kadar tanımlama, bu kadar sınırın içerisine gururla konumlanabilen bir yetersizlik de, olur gibi sanki… Ne dersin?
How much of the capacity to be enough—for any situation, feeling, trait, being, someone, something—can truly be measured on a human scale? Could merely fulfilling these endless, unknown expectations ever really give a person the sense of being enough? And what if it can’t?
Pretty enough, rich enough, successful enough, normal enough, simply enough.
Because I never feel enough in any area of my life, I keep writing, thinking, and blaming myself in every moment of stillness. Reaching a sense of fulfillment just by doing what’s expected of a person—what a blessing that must be! The absence of materials I use to try to fill up my seconds feels like a punishment.
Living with the obligation to chase something, we end up punishing our souls with dissatisfaction. The countless activities we try to fill our days with gradually become voids in the mind, and that void starts consuming the self. As we drift from one thing to another, searching, a question emerges from the darkness: “Can I ever be anything, without feeling enough?”
Are we the ones setting these standards in our minds and souls, or is it the world? Even being aware of how artificial these systemic rules are—can that alone save us from this painful feeling of inadequacy?
Maybe “being enough” or “not being enough” is born from a need to define the self. Every thought the human mind creates, no matter the field or context, stems from this need to label—and the greatest struggle begins when the subject is ourselves. While shaping who you are, your likes and dislikes, your actions and inabilities, the dreams you build for the future, the diversity of your choices, and the branches you couldn’t hold onto—they all become you. And while we’re drawing the lines of adequacy around these things, we don’t even hesitate—we bury ourselves in the soil without shame. Even the ability to grant ourselves the credit of being “enough” becomes difficult, and within this same cycle, we break.
The effort I put into freeing myself and those around me from the concept of adequacy feels like garbage on my side. Sometimes, the thoughts I shout out loud contradict themselves in my mind—I deny myself the right to be satisfied with my own company. And under the weight of that, I try not to let go of the hope that one day, something will change.
As we try to force the ideas of happiness, positivity, and affirmation into our souls, we inscribe the feeling of inadequacy into our very bones. Sometimes, we boast about not being happy enough, sad enough, or angry enough—and sometimes, we just let it all out in curses.
I believe that the day I stop exaggerating the idea of being enough is the day I might finally change. As long as I dissect every detail in my head, nothing I do or could ever do will feel like enough—and maybe my test is to learn how to be at peace with that. Maybe it’s everyone’s test. In a world filled with this much definition, this many boundaries, perhaps a proud inadequacy itself is ok too…
What do you think?
Ballad of the Witches 
Yorum bırakın