Ballad of the Witches

Tüm hayat mücadelesi, içerisinde bulunduğumuz kutulardan çıkabilmek üzerine kurulu aslında. Kendimize, çevremize diktiğimiz korku duvarlarını indirebilmenin verdiği tatmin, insanı mutluluğa götüren şey oluyor. Kendini kısıtlamaya yatkın onlarca bireyin de “iyi ki”leri, yıkılan her duvar tuğlasıyla beraber beliriyor kafalarda ve ağızlarda.

Çok garip değil mi? Aslında her şey, sadece dışarı çıkabilmek, konfordan ayrılabilmek ve rahatsızlıktan keyif alabilmekle ilgili. Eğitim, iş, aşk, arkadaşlıklar, aile… Yapamayacağımızı düşündüğümüz her saniyeye karşı verdiğimiz savaş güzelleştiriyor dakikaları. Uykuları kaçıran korkular, bir cümleyle yok oluyor bazen. Üzerine düşündükçe karmaşıklaşan düşünceler, ufacık bir cesaret anıyla berraklaşıyor. Ve sabah gözünü açma cesaretini göstermeye başladığından itibaren sen, zincirlerini kırabilmek adına başlıyorsun güne. Aldığın her nefes, bir umut barındırıyor içinde, görsen de göremesen de.

Belirli çizgilerin içerisinde yaşamak, hissedebileceklerinin ihtimallerini azaltıyor. Kafamızdaki doğrular ve yanlışlar yüzünden insan olmanın biricik değerlerini yaşayamadan geçip gidiyor saniyeler. Korkuyla var olmak, yaşamamıza engel oluyor. Korkmamak mı lazım peki burada, mümkün mü böyle bir şey? Yaşayanlar, hissedenler, başaranlar, korkmadıkları için mi özeller bu kadar? Yoksa asıl başarıyı kılan, korkulara inat var olmak mı?

Bazen kendimi, bilerek rahatsız olacağım durumlara sokmaya çalışıyorum. Yanlış veya farklı bir şeyler yapabilme arzusu düşüyor gönlüme, konforumdan çıkabilmek adına uğraşıyorum. Ve bu o kadar zorluyor ki beni. Sürekli olarak farklılaşma ve gelişme isteği bazen de çok yetersiz hissettiriyor kendime. Bu ikilemlerin dozunu ayarlayabilmek, her geçen günün temasını oluşturuyor işte bende. Herkesin kutuları farklı, duvarları farklı. Bazımız kötü koşulların hissettirdiklerine alışkınız, bazımız iyilerinkine. İkisinden de kafayı çıkartmaya başlanılan anlarda gerçekleşiyor değişim. Korktuğu için aşkını kaybedenlere inat, at o yüzden o mesajı, söyle hissettiğini. Korktuğu için yalnız olanlara inat, gir o arkadaş grubunun içerisine, yalnızlığını başkalarının yalnızlığıyla taçlandır. Karşı gelmeye korkanlara inat, daha fazlasını iste işinden, çevrenden, kendinden. Kırarak, dökerek, belki yanlışlar yaparak, belki her şeyi daha da karıştırarak. Sonucundan ümidin olmasa bile, cesaret edebilme büyüsünü hisset sen de. Çünkü gerçekten yaşamak, bir kutu içerisinde var olmaktan çok daha fazlası.

The entire struggle of life is essentially about breaking out of the boxes we find ourselves in.
The satisfaction that comes from tearing down the fear-walls we build around ourselves and others is what ultimately leads to happiness. For the many individuals prone to self-limitation, their “I’m glad I did it” moments begin to appear in their minds and on their lips with every brick of those walls that crumbles.

Isn’t it strange?
In the end, everything comes down to simply stepping outside—leaving comfort behind and learning to find joy in discomfort. Education, work, love, friendships, family… The fight we put up against every second where we think we can’t do something is what makes those moments beautiful.
Fears that steal sleep away can sometimes vanish with a single sentence.
Thoughts that grow more tangled the more we dwell on them can suddenly become clear with just one brief moment of courage.
And from the moment you find the courage to open your eyes in the morning, you’re already starting your day with a silent rebellion—breaking your chains. Every breath you take holds hope, whether you see it or not.

Living within fixed boundaries narrows the scope of what we’re capable of feeling.
Because of the rights and wrongs we’ve cemented in our heads, the seconds pass us by without us ever fully experiencing the unique values of simply being human.
Existing in fear prevents us from truly living.
So should we just stop being afraid? Is that even possible?
Are those who feel deeply, who live fully, who succeed—are they special because they don’t feel fear?
Or is true success found in daring to exist despite our fears?

Sometimes I try to put myself in situations that I know will make me uncomfortable.
I long to do something wrong or different, just for the sake of escaping my comfort zone.
And it challenges me deeply.
This constant desire to evolve, to change, to become someone else, sometimes makes me feel incredibly inadequate.
Trying to balance these inner contradictions has become the theme of each passing day for me.

Everyone’s boxes are different, everyone’s walls unique.
Some of us are used to the feelings that come with difficult conditions; others are used to the comforts of good ones.
But real transformation happens in the moments when we finally begin to peek our heads out—no matter which side we come from.
So, in defiance of those who lose love because they’re afraid—send that message, say how you feel.
In defiance of those who are alone because they’re afraid—step into that group, crown your solitude with the solitude of others.
In defiance of those too scared to speak up—demand more from your job, your environment, yourself.
Break things, make mistakes, mess everything up if you have to.
Even if you don’t believe in the outcome, feel the magic of being brave.

Because truly living is so much more than just existing inside a box.