Ballad of the Witches

2025 yazının sonlarına doğru gelirken, bu yazın benim için ana teması olmuş bu konu hakkında yazma isteğimi durduramadım. Bir süredir de uzağım kelimelerden, paslanmışsak da biraz, affola.

Sınırlar. İnsanlara, ilişkilere, iletişimlere çekilen ve çekilmesi gereken sınırlar, çizgiler, duvarlar. Dur durak bilinmeden verilen tavizlerin yıpratıcılığı ve bu yıpranmanın getirdiği aydınlanmalar. Birileri için birisi olabilmek adına, kendinden vazgeçmenin gereksizliği ve yanlışlığı. “Hayır” diyebilme unsurunun ürettiği özgüven.

Hayatımla ilgili belki de en sevdiğim şey, içerisinde bulunduğum her ortamdan yeni insanlar ekleyebilmek kendime. İçime aldığım her insan, içimde olanlarla olan sınavıma katkıda bulunuyor gibi hissediyorum. Kurduğum yeni iletişimler, yaşadığım her yeni macera, geçmişi, şimdiyi ve geleceği şekillendiriyor ilişkilerimde. Aldığım yüklerin gereksizliğini, kendime itiraf edemezken, karşımdaki bu yeniler vuruyor suratıma tokadı, en çok ihtiyacım olduğu anda belki de. İşte insan ilişkilerinde beceremediğim alma-verme dengesini, tanıdığım her yeni insan, yaşadığım her çocukça an ve kaybetmeye göze aldığım her alışkanlıkla kurmaya çalışıyorum.

İnsan benzemeyeceğine yemin ettiği kişiliklere benzerken buluyor kendini. Etraftan gelecek onayların ihtiyacıyla şekillenen kişilikler, verilen çabaların ağırlığı altında eziliyor. Farkındalık olsa bile bir noktada, öğrenilmiş ve öğretilmiş olan alışkanlıklardan vazgeçebilme cesareti, her zaman kolay kolay gösterilemeyebiliyor. İşte bu ben ya da o çatışması içerisinde “ben” demeyi öğrenebilmekle değiştiğimi hissediyorum. Verdiğim kadarını alabilme ihtimaliyle yaşamayı değil, aldığım kadarını verebilme eşitliğiyle yaşamayı tercih etmeyi öğreniyorum her geçen gün. Yıpranmaya, vermeye, belki de boyun eğmeye bu kadar yatkın olduğumu itiraf etmekle beraber, bu döngünün içerisinden de işte kendi kararlarımla çıkmayı tercih ediyorum.

Bireylerin, başkalarının sevgisi ve saygısı için çabalamaları, bir noktaya kadar kabul edilebilir belki. İnsanın, insana ihtiyacı var. Karşılıklı verilen her emeğin doğurduğu duygudaşlık, insanın insana olan çabasının en güzel getirisi. Bu yüzden arkadaşlığın, dostluğun, aşkın ve ilişkilerin kutsallığından bahsedebiliyoruz zaten. Ancak kurduğum her ilişki de bana tekrardan gösteriyor ki, sınırları olmayan her iletişim, insanın kendi kendini baltalamasından başka hiçbir şey değil.

Toplum içerisinde yer almanın en temel getirilerinden biri olan insan ilişkilerinin kompleksliği altında ezilmek yerine, sınırlarla taçlanmış bireysel var oluşların yan yanalığını tercih edeceğiz. Alma-verme dengesini kurabilmek için verilmiş kararlarda, başkalarının değil, özün onayını önemseyeceğiz. Günün sonunda yalnız başına kalabilme yeteneğini, olunan kişiliklerin güzelliğinin getirileri olan ilişkilerle taçlandıracağız. Çünkü vermek kadar, almak da güzel ve insan sınırlarının bilincinde kurduğu iletişimlerle yaşar en çok da.

As we approach the end of the summer of 2025, I can’t resist the urge to write about this theme that has defined my summer. I’ve been distant from words for a while, a bit rusty perhaps, so forgive me.
Boundaries. The boundaries, lines, and walls drawn—or that should be drawn—in front of people, relationships, and communication. The exhaustion that comes from giving without pause, and the awakenings that exhaustion brings. The futility and wrongness of giving up on oneself just to be someone for somebody else. The confidence born from the ability to say “no.”

Perhaps what I love most about my life is being able to add new people to myself from every environment I find myself in. Every person I let in feels as though they contribute to my internal trials with those already inside me. The new connections I form, every adventure I live, shape the past, the present, and the future of my relationships. While I can’t always admit to myself the unnecessary burdens I take on, these “newcomers” slap me with that truth, perhaps at the very moment I need it most. And so, the balance of giving and receiving—which I’ve always struggled with—I try to establish with every new person I meet, every childlike moment I live, and every habit I dare to let go of.

A person finds themselves resembling the very personalities they swore they never would. Identities shaped by the need for external approval collapse under the weight of all the effort poured into them. Even with awareness, the courage to let go of learned and taught habits is not always easy to summon. And yet, within this “me or them” conflict, I feel I’m changing by learning to say “me.” Each passing day, I learn not to live by the possibility of receiving as much as I give, but to choose to live by giving as much as I receive. I admit I am inclined to wear myself out, to give, maybe even to submit—but I also choose, with my own decisions, to break free from this cycle.

It may be acceptable, to some extent, that individuals strive for the love and respect of others. Humans need humans. The empathy born out of mutual effort is the most beautiful reward of human-to-human connection. That is precisely why we speak of the sacredness of friendship, companionship, love, and relationships. Yet, every relationship I build keeps showing me once again that communication without boundaries is nothing but self-sabotage.

Instead of being crushed by the complexity of human relationships—one of the most fundamental consequences of existing within society—we will choose the side-by-side coexistence of individuals crowned with boundaries. In the decisions made to achieve balance in giving and receiving, we will value not the approval of others, but the approval of the self. At the end of the day, we will crown the ability to be alone with the beauty of relationships born from the richness of our authentic selves. Because just as giving is beautiful, so is receiving—and humans live most fully through the connections they build with awareness of their own boundaries.