Ballad of the Witches

Özellikle son zamanlarda aklımda döner durur “Selvi Boylum Al Yazmalım”.

Birilerini, bir şeyleri, ihtimalleri ve imkansızları sevebilmek çok kolay. Kolay değil mi? Hissetmek, duygulanmak, tatmak. Kalbimizin iki teklemesi veya beynimizde dolanan senaryolar mı peki sevmek? Soyutsallıktan kopamayan bir hayaller silsilesi gibi daha çok, yoksa öyle değil mi?

İnsanı insan yapan en büyük mücadele kendini sevebilmek. Yaşanılan veya yaşanılmamış her durumla kabullenebilmek benliği. Her şeyin başında, sonunda, ucunda ve kıyısında hep o çıkıyor karşımıza işte. Çabalayacak kadar sevebilmek, sevebilmek için çabalamak. Kendini başkalarına, güzele, iyiye, belki zorluğa ama farklıya açabilmek. Ve emek. Emek vermek geleceğe, şimdiye, geçmişe, kendine, ihtimallere.

Sanırım geçirdiğim senenin bana en büyük öğretisi, tercihler ve sorumluluklar üzerine oldu. Ben büyüdüğümü, çevresel koşulları ve geçmiş travmaları suçlamayı bırakarak öğrendim. Sanırım beynimizdeki en büyük engel bu oluyor işte. Bazen yaşanılanlar, tercih edebilme özgürlüğüne sahip olduğumuzu unutturuyor bize. Yaşanmış zorluklar, daha fazlası için emek harcama isteğini, ihtimalini köreltiyor içimizdeki. O noktada da işte ne hayatı, ne benliği, ne başkalarını sevebilirken buluyoruz kendimizi. Sevsek bile yaşayamıyoruz. Ölümle yaşam arasında bir yerlerde kalıyoruz işte, ne var ne yok. Bu ikilem içerisinde kalınan her dakika da güzel şeylerin kapısını kapatıyor ve hayat, sonsuz bir kuyunun, çıkılmaz ucu olarak kalıyor.

Dünyadaki güzel şeylerin varlığına inanmak, peşinden gidebilmeye cesaret etmekle başlıyor. Hayat, zorluklarla geliyor herkes için. Her bireyin yaşadıkları, yaşattırıldıkları, mücadelesi farklı oluyor belki ama en ortağımız da, kendimizle olanda oluyor. Travmaların içinden emeğiyle tırmananlarla çiçekleniyor içim. Sevgi dediğimiz bu karmaşık terim, çabayla özdeşleşiyor gün geçtikçe. Kendine vermeye cesaret edemediğin emeği başkalarına serpmeye çalışıyorsun belki. Çalıştıkça boğuluyorsun, korkuyorsun, korktukça batıyorsun o sonsuz bataklığa. Kendi için çabalayamayan bireyler, yalnız kalıyor çünkü, sevgi emek istiyor, insan, insan için emek istiyor. Ve en biriciği, emek verilen sevgi oluyor.

Sevgi neydi? Sevgi iyilikti. Dostluktu. Sevgi emekti. Emeğiniz de emek verenleriniz de bol olsun.

Lately, Selvi Boylum Al Yazmalım has been on my mind over and over.
Loving someone, something, possibilities, and impossibilities feels so easy. Isn’t it? To feel, to be moved, to taste. But is love really just two skipped beats of the heart, or the scenarios circling around in our minds? It’s more like a series of dreams that can’t break free from abstraction, isn’t it?

The greatest struggle that makes us human is being able to love ourselves. To accept our being, with every situation lived or unlived. At the beginning, in the end, at the edge, at the shore — there it always is, facing us. To be able to love enough to make the effort, and to make the effort in order to love. To open yourself up to others, to beauty, to goodness, maybe to hardship, but above all to difference. And labor. To give labor to the future, the present, the past, to yourself, to possibilities.

I think the biggest lesson this past year has taught me was about choices and responsibilities. I realized I had grown up when I stopped blaming circumstances and past traumas. I suppose that’s the greatest obstacle in our minds. Sometimes the things we go through make us forget that we do have the freedom to choose. The hardships we’ve faced dull the desire — even the possibility — to put in effort for more. And that’s when we find ourselves unable to love life, the self, or others. Even if we love, we cannot live it. We end up caught somewhere between death and life, neither here nor there. Every moment spent in that dilemma closes the doors to beautiful things, and life remains like the unreachable end of an endless well.

Believing in the existence of beautiful things in this world begins with the courage to pursue them. Life comes with struggles for everyone. Perhaps each person’s experiences, what they were made to endure, their battles, are all different — but what we all share most deeply is the struggle with ourselves. My soul blossoms with those who climb out of their traumas with their labor. This complicated notion we call love is becoming more and more intertwined with effort. Maybe you scatter to others the labor you cannot dare to give yourself. The more you try, the more you drown; the more you fear, the deeper you sink into that endless swamp. Those who cannot strive for themselves end up alone, because love requires effort, and humans require effort for one another. And the most precious of all is the love that has been given labor.

What was love? Love was kindness. It was friendship. Love was effort. May your efforts, and those who give you their effort, be abundant.