Ballad of the Witches

Süregelen olaylar içerisinde savrulurken hissettiklerimi kaldıramama durumundan, dünyanın hafifliğiyle kutsandığım bir döneme geçtiğimi hissediyorum. Beklenmedik insanlar, iletişimler ve anların yarattığı bu özel alanlar, umutsuzluğa yer kalmasını yasaklıyor sanki içimde. Yalnız başına var olmuş olmanın yetersizliğini, insanlarım ve anılarımla örtüyorum.

Bugün ne yazsam bilemiyorum, şükretmek dışında bir şey gelmiyor gibi içimden. Çok kısa bir zaman öncesinde hissettiğim sıkışıklığın ucu açık gibi hissediyorum. İnsan yalnızca karamsarken mi yazar ki? Bir umut arayışı, bir güneş arayışı mı yaratır yalnızca yaratmaya olan isteği? Zannetmiyorum. Gün geçtikçe kelimelerimin yumuşadığını hissediyorum. Bağırıp çağırmaya mecali kalmamış bedenim, başka suretlerin gülüşleriyle parlıyor sanki. Büyüyorum ve büyüdüğümü hissediyorum. Hep daha iyisi için mücadeleye yemin etmiş benliğim, suçlamayı bırakmış şimdi. Mücadele etmekten yorulmuş ruhlarla dinleniyor, çirkinliklerden güzellikler çıkartıyor günbegün. Uyumlanmaya alışık olmayan kalp, afallıyor bazen. Yara almadan tutunuyor anlara bu sefer.

Yalnız veya yanlış hissetme ihtimalinin düşmanlığını yaşadım içimde hep. Birey olarak var olmanın yalnızlık getirisine karşı, buradayım diye bağırdım her seferinde. Kaybolmaktan korkmayı gerçek bilmişken her zaman, gerçek bilenlere kızdım. Her farklı hayat kesişiyor belli yerlerde. Belirli zaman dilimleri çıkartıyor insan potansiyellerini. Doğru yer veya doğru zamanın asla olmadığı bu zaman düzleminde, ortaklaşabilen duygular değiştiriyor yaşam algısını.

Fırtınalardan korkmuyorum eskisi gibi. Verdikleri hasarların büyüttüğü bedenim, maviye daha aç uyanıyor her gün. Her zorluk bir güzellik getirirken peşinde, kolaylıklar yeşertiyor içimdeki ayçiçeklerini. İçim dışım bir şimdi. Ve ikisi de seviyor en çok elindekileri.

As I drift through the ongoing events, I feel that I’ve moved from a state of being unable to bear what I feel, into a period blessed by the lightness of the world. The unexpected people, connections, and moments that create these special spaces seem to forbid the presence of hopelessness within me. I cover the inadequacy of having existed alone with my people and my memories.

Today, I don’t know what to write — it feels like there’s nothing in me except gratitude. Not long ago, the tightness I felt seemed endless. Does one only write when they are in despair? Is it only the search for hope, the search for sunlight, that awakens the desire to create? I don’t think so. I feel my words softening day by day. My body, too weary to shout and scream anymore, now shines with the smiles of other faces. I am growing, and I can feel that I’m growing. My being, once sworn to always fight for better, has stopped blaming. It now rests among souls tired of struggling, drawing beauty from ugliness day by day. The heart, unaccustomed to harmony, falters at times. Yet this time, it clings to moments without getting hurt.

I have always lived with the hostility of possibly feeling lonely or wrong. Against the loneliness that comes with existing as an individual, I’ve shouted every time, “I’m here!” Though I’ve always believed that fear of being lost was the only truth, I’ve been angry at those who thought they knew the real truth. Every different life intersects somewhere. Certain spans of time reveal human potential. In this plane of time where there is never a right place or a right moment, it is shared emotions that change our perception of life.

I’m no longer afraid of storms as I once was. The body that has grown through the damage they caused now wakes up more open to the blue each day. Every hardship brings beauty in its wake, and every ease makes the sunflowers within me bloom. My inside and outside are one now — and both love most what they already hold.