Ballad of the Witches

Bazen geçmiş olanı hissederken buluyorum kendimi, tekrardan. Hissedilmiş olan çaresizliğin üzerine dikilmiş katmanlar bir süreliğine yok oluyor sanki ve ben, eski, küçük ben oluyorum. “Ne yapabilirdim?” sorusunu itmeye çalıştıkça kafamdan, olmuş olanla barışmaya çalışıyorum. Herkes gibi.

Geçmişe takılı kalmanın sömürme yetisine yapılabilecek bir yorum yok. Zaman, en değerli ilaç oldukça, geçmiş bir ders olarak kalacak her zaman. Kendime hatırlattığım her sözcük, bunlar üzerine kurulu aslında. Yaşanacak olanın yaşanacağını bilme güveniyle tutunmak gerekiyor hayata. Tutunmazsa insan, anın boğuculuğunda nasıl nefes alacak ki?

Geçmişle barışabilme becerisini kazanabilme adımları atmak üzerine düşünüyorum çok. O anki becerilerim ve yeterliliğimde yaptığım eylemler, hissettirilen duygular, beni bulanıklaştırmasın diye tüm çabam. Yaşadığım her his, tecrübe listemde oldukça, yaşamaya olan isteğim artıyor sanki. Yapamayacağımı düşündüğüm eylemler ve çizmeye cesaret edemediğim sınırlar beliriyor hayatımda, kırmızı kalemle çizilmiş her birinin altı. Bunları gün geçtikçe yapıyorum gibi. Gün geçtikçe seviyorum kendimi, geçmişimi. Barışmak, pişmanlıktan çok daha kutsal aslında. Çatışılacak onca durum içerisinde, eylemlerle anlaşabilmek, yaşamayı yaşanılabilir kılıyor bir bakıma. Ve hissedilmiş olanı, pişmanlıkla yaralamaktansa, deneyimleyerek saklıyorum içimde.

Gözümü kapayarak aldığım her nefeste, geçmişi bir ders yapıyorum kendime. Bakışların eziciliğinde kıvranmış beynimin özgürlüğünü, şimdiki bilgilerimle taçlandırıyorum benliğime. Pişmanlık duygusuna girebilme ihtimalinde dahi, aynadaki bana bakıyorum eylemlerimle. Dışına çıkmaya korktuğu alanlara kendini umarsızca atmış bir ben, gururu getiriyor pişmanlık yerine. Geçmişi, benim olduğu için seviyorum. Ve zorlansam da bazen, onun beni yönetmesine değil, yönlendirmesine izin veriyorum.

Sometimes I find myself feeling what has already been felt, once again. It’s as if the layers built upon that old helplessness vanish for a moment, and I become the old, small version of myself. The more I try to push away the question, “What could I have done?”, the more I try to make peace with what has already happened. Like everyone else.

There’s no real comment to be made on the consuming nature of being stuck in the past. As long as time remains the most valuable medicine, the past will always stay as a lesson. Every word I remind myself of is built upon this. One must hold on to life with the trust that what’s meant to happen will happen. If we don’t hold on, how can we breathe in the suffocating weight of the moment?

I often think about taking steps toward gaining the ability to make peace with the past. My whole effort is to keep my actions and the emotions felt at the time from clouding who I am now. As long as every feeling I’ve lived through stays on my list of experiences, my desire to live seems to grow. The actions I once thought I couldn’t take, and the boundaries I didn’t dare to draw, now appear in my life, each one underlined in red. And day by day, I seem to be doing them. Day by day, I love myself—and my past—more. Reconciliation is far more sacred than regret. Amid so many conflicts, being able to come to terms with one’s own actions somehow makes life more livable. And rather than wounding what’s been felt with regret, I keep it within me as experience.

With every breath I take, eyes closed, I turn the past into a lesson for myself. I crown the freedom of my once-tormented mind—with all I know now—upon my being. Even at the mere possibility of feeling regret, I look at myself in the mirror through my actions. The me who once threw herself fearlessly into spaces she was afraid to step outside of—she brings pride instead of remorse. I love the past because it’s mine. And though I struggle at times, I allow it not to control me, but to guide me.