Ballad of the Witches

Son zamanlarda tükettiğim her sanat eserinin genel olarak “değişim” odaklı olduğunu fark ettim. Belki de benim için 2025’in ana teması olmuş olan bu olguyla ilgili düşüncelerim, tükettiklerimi etkilemiştir diyelim ve biraz da kendini karşında görmeyi konuşalım.

Şu koskoca evrende, yerinde sabit duran hiçbir molekülün olmadığını bilmek düşüncesi sizi de beni heyecanlandırdığı kadar heyecanlandırıyor mu? Geçen saniyeler, dakikalar, saatler, günler, değişen mekanlar, gelişen gülüşler, sesler… Sanki var olan her şey, var olmak için değişiyor gibi. Gördüğümüz her suret, duyduğumuz her kelime dokunuyor işte bize. Ve ben edebiyatta, sinemada, tiyatroda, müzikte ve hayatta, işte bu dokunuşları görebilmek için yaşıyorum sanki.

Bazı günler, hissetmeye muhtaç olduğum o gelişim duygusundan çok uzağım gibi. Bu uzaklık delirtirken kendimi, aynı sorularla mücadele ediyorum kafamda. Nedir gelişmeyi, yaşamak yapacak olan o curcuna? Standartların belirlediği başarı kıstaslarından uzaklaştıkça, kendime eleştirilerim büyüyor sanki. İyi olmaya çalıştığım her günde, en acımasız yorumlarla karşılaşıyorum kafamda. İçimdeki doğru ve yanlış yer değiştiriyor ve aslında en zıttı olmayı hayat gayesi bildiğim şeye dönüşüyorum yavaş yavaş. Her defasında bu dönüşümü engellemek için, karşıma bakıyorum, bazen ekrana bazen sayfalara. Değişimi hissetmek için sarmalıyorum kendimi yaratılmışlarla.

Çocukluğumdan beri, hissetmek için kullandım sanat eserlerini. Ne hissetmem gerektiğini bilemezken bile, beynime yazdım bazı kelimeleri, oynattım kafamdaki kasette bazı sahneleri. Bunlar devam ettikçe gelişmeye açtım kendimi, korktuğum sabitliği bunlarla hareket ettirdim gibi. İşte değişime olan açlığımı fark ettiğimden beri, hayatımdaki somutlukları değiştiremesem bile, soyutlarımla oynuyorum onlar gibi. Hissedebileceklerimin sınırı yoksa da ben, olmayan sınırları zorlamaya çalışıyorum. Kimden ne alabileceğini bilmediğin bu dünyada, yaratılmış karakterlerin ruhlarından koparıp koyuyorum kendime. Koparmasam da izin istiyorum, değişimi görebilmekle değişebilmek için hayatta.

Karşımda kendimi ve kendime gelebilecekleri görmeyi seviyorum. Değişmesini sağlayamadığım durumların soyutlarını, hamur gibi yoğuruyorum karşımdakilere baktıkça. Potansiyeller ve geçmişler döndükçe beynimde, nefes almaktan yorulmuyorum. İnsanın en çok ihtiyacı olduğu umut duygusunu, yine insanın yarattıklarında bulmasını seviyorum. Değişime olan umudu da yaşadıkça yaratıyorum.

Lately, I’ve realized that almost every work of art I consume is, in one way or another, centered on change. Perhaps this phenomenon—one that seems to have become the main theme of my 2025—has shaped what I gravitate toward. Or perhaps we should talk a little about seeing yourself reflected in what stands before you.

Does the thought that not a single molecule in this vast universe remains fixed in its place excite you as much as it excites me? Passing seconds, minutes, hours, days; changing spaces; evolving smiles and voices… It feels as though everything that exists must change in order to exist at all. Every image we see, every word we hear, touches us somehow. And I think I live—for literature, cinema, theater, music, and life itself—just to be able to see and feel these touches.

Some days, I feel painfully distant from that sense of growth I so deeply need to feel. As this distance drives me mad, I find myself battling the same questions over and over in my mind. What is that chaos that makes growth feel like living? The further I drift from the success criteria imposed by standards, the harsher my self-criticism seems to become. On every day I try to be “good,” I encounter the most merciless judgments within myself. Right and wrong change places inside me, and slowly I begin to turn into the very opposite of what I once made my life’s purpose to be. Each time, to prevent this transformation, I look across at myself—sometimes at a screen, sometimes at pages. To feel change, I wrap myself in what has been created.

Since childhood, I have used works of art in order to feel. Even when I didn’t know what I was supposed to feel, I engraved certain words into my mind, replayed certain scenes on the tape inside my head. As these continued, I opened myself to growth; it feels as though I set in motion the stagnation I feared through them. And since realizing my hunger for change, even when I cannot alter the tangible aspects of my life, I play with the abstract ones, just like they do. Even if there is no limit to what I can feel, I still try to push boundaries that do not exist. In a world where you never know what you might take from whom, I tear pieces from the souls of created characters and place them within myself. And even if I don’t tear them away, I ask for permission—to be able to see change, and to be able to change through it.

I love seeing myself—and what I might yet become—in what stands before me. I knead the abstractions of situations I cannot change, like dough, as I look at others. As potentials and pasts keep turning in my mind, I never tire of breathing. I love finding the hope people need most in the things people themselves have created. And as I live, I keep creating my hope for change.