Ballad of the Witches

Nasıl geçip gittiğini bile anlayamadığım bu seneye uzun bir takdir mektubu yazmak, boynumun borcu gibi hissediyorum. Bu sefer okunmak için değil, hatırlamak için yazıyorum.

24’ü sonlandırırken ufaktan başlayan, daha iyiye olan ümitlerim, çeşitli zedelenmeler yaşasa da, dimdik ayakta tuttu beni. Hayatımın tekdüzeliğinden tamamen uzaklaştığımı her hücremde hissettiğim bu süreçte, büyüdüm. Belki de haddinden fazla. Bazen okul ve iş hayatının getirdikleriyle, çeşitlilik kavramını yeterince göremeyebiliyoruz. Belirli tipte insanlar ve tecrübelerin olduğu ortamlar, kısıtlı kılıyor insanın varlığını. İşte bu sene ben, değiştim, çünkü değişen de en çok çevrem oldu.

İnsan konfor alanından çıktıkça gelişiyor ya, en büyük konfor alanının beynimiz olduğunu fark ettim işte. Zorlamadıkça çıkılmayan o hapishaneleri, yok edecek olanın kendim olduğunu fark ettim. Fark ettiğimden beri de, seviyorum yaşamayı. Belki de haddinden fazla.

Bazı bölümlere bölmek istiyorum bu yazıyı. Söylenecek çok söz, odaklanacak çok tema var çünkü.

İnsan

Beklemediğim insanlardan beklemediğim şeyler duydum. Duyduklarım, kendi doğrularımı sorgulattı bazen. Ne yaptığımı ya da ne olduğumu kötüledim kendime. Karşı çıkabilme cesaretinde bulunmama yardım edenler, anlamamış gibi sanki beni. Ya da ben onları, kim bilir? Kendi hikayelerimizin kahramanları ya da şeytanları, değişir belki ama değişmemesi gereken bir şeyi öğrendim ben de. Onur. Çünkü onuru yoksa insanın, neyi var ki? Başkalarından gelecek onayın izini bıraktım artık zihnimde, olmam gereken kişi, yine kendi onayımda olacak biliyorum şimdi. İnsan, varoluşunu kabullendikçe güçleniyor çünkü. Ne yaşayabilir, kimlerle karşılaşabilir bilmiyor ama onuruyla yaşıyor güçlenince.

Milyonları gördüm sokakta, yanımda. Özgürlük isteyen gençleri, eşitlik isteyen benlikleri gördüm. Kafa tutmaya korkan karakterlerin yanında, liselilerin seslerini duydum daha parlak bir gelecek için. Duydukça yeşerdi içim. Yeşerdikçe büyüdü gülümsemem. Birileri var karanlıkta, ateşe verecek tüm kenti varlığıyla. Birilerinin gücü, toplumsala bakışımı bireysel hayatımda hissettirdi bana. Yalnızlık, mücadelesizliğin bir ürünü olacak, birliktelikle gelecek huzur, bireye de topluma da.

Gördükçe açıldı gönlüm, tanıdıkça genişledi zihnim. Karşılaştığım her karakterle beraber, insanın tercihlerini görmeyi seçtim. Suçlamanın kolaylığını kendisine kelepçe yapmış benliklerin arasından, özgürlüğü için büyüyenleri seçtim. Seçtikçe de büyüdü ailem. Kendimi, kendi olmayı seçenlerle sevdim.

İnsan olmak, bireyin kendisiyle ve çevresindeki bireylerle bu kadar ilişkiliyken, insan olmayı bu sene öğrendim. Öğrenecek de çok şey var biliyorum ama, insanlığımı insanlarımla sevmeye başladım işte.

Datça

Kişiliğim bir yerler olsa, İstanbul’la Datça’yı harmanlarım gibi. En güzel anlarını gördüm çünkü ikisinin de, en yalnızlarını da. Hiç alakam olmadan gittiğim bu yerde, kendimi yeniden ve yeniden doğurdum. Kafamdaki karmaşadan kaçmaya giderken, bazı günler derin sularında boğuldum. Suyun üstü çok güzel ama. Güneşiyle, yeşiliyle, alkolüyle ve insanıyla değiştim ben de. 20’lerimin ortasında emekli oldum, fazlasında yalpalayıp kaçtım Boğaz’ıma. Bazısına taşıdığı turistik değer yanında, yalnız olmayı öğrendiğim bu yere vuruldum. Bir gün aciz bedenim olsun istiyorum ya Boğaz’da ya da Akvaryum koyunda.

Sanat

Çocukluğumun desteğiyle yazmaya geri döndüm, okumaya, görmeye, hissetmeye, yaşamaya. Karmakarışık duygular, kağıda döküldükçe durgunlaştı beynimde. Eli ayağı birbirine karışarak konuşmaya çalışan ben, yazdıkça düzleşti oturağında. Kelimelerim, içimdekileri serbest bıraktı, bıraktıkça da hafifledi yüküm. Okumaya olan açlığımı, bazen kendi kelimelerimi okuyarak kapattım. En ihtiyaç duyduğum bu alışkanlığı da, en güzel baş tacı yaptım kendime.

Zihnimdekiler konuşmaya devam ettikçe, gördüklerimi almak istedim elime. Alayım ki, görsün onlar da. Elimde bir kamera, gördüklerimi çekmeye başladım. İlk kamerasıyla denizi çeken bir Aslıhan vardı bir zamanlar, kendi aldığı kamerasıyla hem denizi hem insanları çeken bir Aslıhan var şimdi. Anlarımı, anılara dönüştürmeyi öğrendim. Fotoğraf albümümü dolduruyorum her gün, sıkıldıkça bakıyorum. Değişimi, şeyleri hatırlatmak istiyorum kendime, çevreme. En çok da sevdiklerimi çekmeyi sevdim. Sevdiklerimi, gözümdekileri, kalbimdekileri.

Alabileceğim her sanat eserini aldım içime. Hissetmeyi unuttuğum günlerde, en hissedilesi filmlere çıktı yolum. Gerçek hayata olan merakım, gerçek hayat hikayelerinde değişti. Benzerliğim olmayan karakterlerin içini gördükçe, ihtimaller güzelleşti beynimde. İnsanın yarattıklarını hissedebilmeye izin verdiğim için de, en büyük takdiri kendime verdim.

Ve dinledim. Kulağımın duyduğu güzellikleri, içimin kıpırtısında hissettim. Bazen pencere kenarında izlerken dünyayı, kulağım bir plaktan diğerine geçti. Bazen deniz kıyısında saklandım bir sır gibi, bazı günler de gözler doğdu gecelerime. Bazen de kırmızıyı sevdim, sana en çok yakışanından. Kendime dönemlik şarkılar seçtim, fırtınalar gelip geçerken çaldı durdu beynimde bu şarkılar. Hepsiyle de yaşadığımı hissettim.

Yemek ve Alkol

Yemek yemek, bir kültürdür. Ve ben yemek yemeği, yemek paylaşmakla daha da çok sevdim. Elime geçen malzemeleri, karıştırdım bazen hiç düşünmeden. Tarif bakmadım, kuralları çok sevmediğimden. Potansiyel gördüklerimi birleştirdim bir tabakta. Genelde de hayal kırıklığına uğramadım. Aynı insanlarda yaptığım gibi. Hep kalabalığı sevdim, insanları, yemekleri, içkileri. Kocaman bir masada beraber olan kahkahaları sevdim hep. En büyük nimetim de, hep dolu oldu sofram bu sene. Bazen çok kişi olduk yetiştiremedim her şeyi zamanında, ama mutfağımda sohbetim eksilmedi hiç. Yemek yaparken döndü bazı dedikodular, davlumbaz ışığının altında. Bazen hazırdı her şey, şerefeye kalktı hemen kadehler. Kendimi en iyi, işte bu sofralarda hissettim hep. Yemek yedirmek bir sevgi göstergesiyse eğer, ben sevgimi en çok da, böyle gösterdim bu sene. “Ada, ben ayrılmak istiyorum” sarmasını, “İyi ki varsınız” sarmasına çevirdim, eğlence öncesi makarnasına da patlıcanımı ekledim hep. Datça’mın nanesi, kekiği her domatesimin üzerinde şimdi. Ha bir de, ballı hardal da severdim ama, ana elementim yapmayı yeni öğrendim.

Bazen tadının güzelliğinden ağlayacağım yemekleri aldı ağzım, bazen Ege sahilinde cips kemirdim. Paylaştığım her güzellikte, bir şerefeyi dostlarıma bildim. Biramı, rakımı, şarabımı ben hep, insanlarımla, insanlarıma içtim. Biraz kilo da aldım belki ama, aldığım her kiloyu sevdiklerimle paylaşarak aldım. Ben içkimi kaçmak için değil, sevdiklerimle olmak için içtim.

Sevgi

Çok sevdim. Çok sevildim. Dünyadaki en zengin ben oldum bu sene, çünkü hissettim. Dostlarım ağlattı beni, güldürdü yeri gelince. En önemlisinin sevme ve sevilebilme potansiyeli olduğunu gördüm yeniden. Sevdim o yüzden, gelecek için yer açarak kendimde.

İşte bu cümleleri burnuma yaktığım adaçayının kokusu gelirken, sevdiklerimi düşünerek yazıyorum. Bazen çok isyan ediyorum şeylerin zorluğuna ama güzelliklerime çok şükrediyorum. 2025 bazen en dibe soktu beni ama, en güzel anları da yaşattı biliyorum. Hep hayalini kurduğum insanlarla, hayalini kurduğum şarkıları söylüyor, hayalini kurduğum kişiyi yaşatıyorum. En umutsuz kaldığım anlarda da, elimi uzatıyorum tutacaklara. Çünkü biliyorum, her fırtına getirecek bir gökkuşağını ve her kapı, geçmişin kapılarından aldıklarıyla açılacak işte bu hayatta.

---

Writing a long letter of appreciation to this year—which passed by before I could even understand how—feels like a duty I owe. This time, I’m not writing to be read, but to remember.

As I was closing out 24, the small hopes I had for better things kept me standing upright, even though they were bruised in various ways. In this process—where I felt in every cell of my body that I had completely moved away from the monotony of my life—I grew. Maybe more than I should have. Sometimes, with what school and work life bring, we fail to truly see the concept of diversity. Environments filled with certain types of people and experiences limit one’s existence. This year, I changed—because what changed the most was my surroundings.

They say people grow when they step out of their comfort zones. I realized that the biggest comfort zone is actually our mind. I understood that the one who could destroy those prisons we never leave unless we force ourselves is me. And since realizing that, I love being alive. Maybe more than I should.

I want to divide this piece into sections. There’s a lot to say, and many themes to focus on.

Human

I heard things I didn’t expect from people I didn’t expect them from. What I heard sometimes made me question my own truths. I criticized myself for what I did or who I was. Those who helped me find the courage to stand up for myself seemed as though they didn’t understand me. Or maybe I didn’t understand them—who knows? We may be the heroes or villains of our own stories, and that can change, but I learned something that must not change: honor. Because if a person has no honor, what do they really have? I’ve erased the trace of seeking approval from others in my mind. I now know that the person I should be will exist in my own approval. Because a person grows stronger as they accept their own existence. They may not know what they will live through or whom they will encounter, but once strong, they live with their honor.

I saw millions in the streets, beside me. I saw young people demanding freedom, selves demanding equality. Next to characters afraid to defy, I heard the voices of high schoolers calling out for a brighter future. As I heard them, something blossomed inside me. As it blossomed, my smile grew. There are people in the darkness who would set the whole city on fire with their existence. The strength of some made me feel a collective perspective within my individual life. Loneliness will be the product of a lack of struggle; peace will come with togetherness—to the individual and to society.

As I saw more, my heart opened; as I got to know more, my mind expanded. With every character I encountered, I chose to see people’s choices. Among those who handcuffed themselves with the ease of blaming, I chose those who grew for their freedom. And as I chose them, my family grew. I loved myself with those who chose to be themselves.

When being human is so closely tied to one’s relationship with oneself and with others, this year I learned how to be human. I know there’s still much to learn, but I’ve started to love my humanity with my people.

Datça

If my personality were a place, I think I’d blend Istanbul and Datça. I’ve seen the most beautiful moments of both—and the loneliest ones too. In this place I went to with no particular intention, I gave birth to myself again and again. While going there to escape the chaos in my head, some days I drowned in its deep waters. But the surface of the water is beautiful. With its sun, its green, its alcohol, and its people, I changed too. I retired in my mid-20s, then wobbled and ran back to my Bosphorus. Beyond the touristic value it carries for some, I fell for this place where I learned to be alone. One day, when my body becomes fragile, I want it either on the Bosphorus or in Aquarium Bay.

Art

With the support of my childhood, I returned to writing—to reading, seeing, feeling, living. As my chaotic emotions spilled onto paper, my mind grew calmer. I, who used to speak with tangled limbs, straightened up in my seat as I wrote. My words set free what was inside me, and as they were freed, my burden grew lighter. Sometimes I satisfied my hunger for reading by reading my own words. I crowned this habit—which I needed most—as my most beautiful honor.

As the voices in my mind kept speaking, I wanted to take what I saw into my hands—so they could see it too. With a camera in my hand, I started capturing what I saw. Once there was an Aslıhan who filmed the sea with her first camera; now there’s an Aslıhan who films both the sea and people with a camera she chose herself. I learned to turn moments into memories. I fill my photo album every day and look at it whenever I get bored. I want to remind myself—and those around me—of change, of things. Most of all, I loved photographing the ones I love. The ones I love, what my eyes see, what my heart feels.

I absorbed every piece of art I could. On days I forgot how to feel, my path crossed with the most deeply felt films. My curiosity for real life transformed through real-life stories. As I looked into the inner worlds of characters I had nothing in common with, possibilities became more beautiful in my mind. And for allowing myself to feel what humans create, I gave myself the greatest commendation.

And I listened. I felt the beauty my ears heard as a flutter inside me. Sometimes, watching the world from the window, my ear moved from one record to another. Sometimes I hid by the sea like a secret; on some days, eyes were born into my nights. Sometimes I loved red—the shade that suited you best. I chose seasonal songs for myself; as storms came and went, these songs kept playing in my mind. With all of them, I felt alive.

Food and Alcohol

Eating is a culture. And I loved eating even more by sharing food. Sometimes I mixed whatever ingredients I had without thinking too much. I didn’t look up recipes—I don’t love rules. I combined what I saw potential in on a single plate. Most of the time, I wasn’t disappointed. Just like with people. I’ve always loved crowds—people, food, drinks. I’ve always loved the laughter shared around a big table. And my greatest blessing was that my table was always full this year. Sometimes we were too many and I couldn’t get everything ready on time, but conversation never left my kitchen. Some gossip spun under the range hood light while I cooked. Sometimes everything was already ready and glasses were raised immediately. I always felt my best at these tables. If feeding someone is a way of showing love, that’s how I showed my love the most this year. I turned “Ada, I want to break up” sarma into “I’m glad you exist” sarma, and I always added eggplant to my pre-party pasta. The mint and thyme of my Datça are now on every tomato. Oh—and I always liked honey mustard, but I just learned to make it my main element.

Sometimes my mouth tasted food so good it made me want to cry; sometimes I crunched chips on the Aegean coast. For every beauty I shared, I toasted my friends. I drank my beer, my rakı, my wine always with my people, for my people. Maybe I gained some weight, but I gained every kilo by sharing it with those I love. I didn’t drink to escape—I drank to be with the ones I love.

Love

I loved a lot. I was loved a lot. I was the richest person in the world this year, because I felt. My friends made me cry, and made me laugh when the time came. I saw once again that the most important thing is the potential to love and to be loved. So I loved—making room within myself for the future.

I’m writing these lines with the scent of sage tea burning in my nose, thinking of those I love. Sometimes I rebel fiercely against how hard things are, but I’m deeply grateful for my beauties. 2025 sometimes pushed me to the very bottom, but I know it also gave me my most beautiful moments. With the people I always dreamed of, I sing the songs I always dreamed of, and I keep alive the person I always dreamed of being. And in my most hopeless moments, I reach out my hand to those who will hold it. Because I know: every storm will bring a rainbow, and every door will open in this life carrying what it took from the doors of the past.