Ballad of the Witches

Türkiye gerçekliğinden belki bir tık uzak ancak benim gerçekliğime bir tık yakın olmasıyla bir süredir tıkanmış beynimi ve sözcüklerimi açmaya yardımcı olmuş bir film.

20’ler, kariyer kurma, ilişkiler oluşturma, ait olabilme ve aitsizlik. Belki bir sene öncesine göre daha az kayıp, belki bir sene sonrasından daha fazla.

Hayat dediğimiz şeyin geçerken bize neler hissettirmesi veya neler vermesi gerektiği konusunda girdiğimiz ikilemler tatmin duygusunu bu kadar etkilemese keşke. Bir şeyler kurmaya, oluşturmaya, olmaya çalışırken olduramama gerçeği, bu kadar boğucu olmasa. Daha kötüsüyle kıyaslayınca değerlenen her şey, daha iyisiyle kıyaslanınca batmasa en dibe. Ait olabilmek için verilen çaba, ait olabilmek için yetse keşke.

Çeşitli zamanlarda içerisine düştüğüm karamsarlıklardan kurtulabilmem, yeniden başlayabilme lüksüne sahip olmaktan geçiyor belki de. Bu lükse sahip olabildiğimi bildiğim için mutluyum, şanslıyım. Belki kendimden yeterince memnun olmasam da, elde ettiklerimi tutabilme cesaretine girebilmiş olmayı seviyorum. Bazen iyimser ve pozitif olmaya çalışmaktan sıkılıyorum. Aslında içimde her şeyi eleştiren ve en kötü ihtimali görmek için bağıran bir ben olsa da, yeniden başlamak fikrini empoze etmeye çalışıyorum beynime. İyi olmaya çalışıyorum ki, şanslarımı göreyim, şükredeyim, bileyim ve daha fazlası için çalışayım kendimce. Görmese de kimse ne yaptığımı, ne hissettiğimi, ne verdiğimi, kendime yeniden başlamış olma durumunun takdirini vereyim. Bireyin en büyük mücadelelerinden birisi de bu işte. Tatmin olabilmek tecrübelerden, davranışlardan, eldekilerden. Bu karın doyurma seansı, herkes için aynı değil biliyorum. Keşke herkesin en büyük derdi bu olsa. Ölüm veya açlıktan konuşacağımıza, manevi doygunluğu konuşabilsek burada, orada, her yerde. Kolay değil biliyorum, bir gün olacak biliyorum. Bu gerçeklikte bazen şımarıklaşmışım gibi hissediyorum. Herkesin ait olabilmek üzerine düşünebileceği bir dünya standardı istiyorum.

Birey olmaya çalışmak, çok da kolay değil. Yeniden başlamak, hiç değil. Atılan adımlar görülmese de bazen, atmak gerekir onları. Belki okunmayacak sözcükler yazılmalı, duyulmayacak yakarışlar kopartılmalı en derinliklerden. Bir şeyler değişecek, belki şimdi belki çok sonra, biliyorum, biliyorsun. Her şeyin başlangıcında da, sonunda da bu umut olacak işte. Yeniden başlamaya selamla.

—————————————————————————————————–

A film that may be a little distant from the reality of Turkey, yet a little closer to my own reality, has helped unlock my mind and words that had been stuck for a while.

Your twenties—building a career, forming relationships, belonging and not belonging. Maybe less lost than a year ago, maybe more lost than I’ll be a year from now.

I wish the dilemmas we fall into about what life is supposed to make us feel or give us as it passes by didn’t affect our sense of fulfillment this much. I wish the reality of trying to build something, create something, become something—and failing to—weren’t this suffocating. I wish the things that gain value when compared to something worse didn’t sink to the bottom when compared to something better. I wish the effort we put into belonging were enough, simply, to belong.

Maybe the way I manage to pull myself out of the pessimistic states I fall into from time to time is through having the luxury of starting over. I’m happy and fortunate to know that I have that luxury. Even if I’m not fully satisfied with myself, I love that I’ve found the courage to hold on to what I’ve achieved. Sometimes I get tired of trying to be optimistic and positive. Even though there’s a voice inside me that criticizes everything and screams to see the worst possible outcome, I try to impose the idea of starting over on my mind. I try to be well, so that I can see my chances, be grateful, recognize them, and work for more in my own way. Even if no one sees what I do, what I feel, what I give, I want to grant myself the appreciation of having started again. This, perhaps, is one of the greatest struggles of being an individual: to feel fulfilled through experiences, actions, and what we already have. I know this hunger for fulfillment isn’t the same for everyone. I wish this were everyone’s biggest concern. Instead of talking about death or hunger, I wish we could talk about spiritual fulfillment—here, there, everywhere. I know it’s not easy, but I believe one day it will be possible. In this reality, sometimes I feel spoiled for even thinking this way. I want a world standard where everyone can afford to think about belonging.

Trying to be an individual is not easy. Starting over is even harder. Even if the steps we take aren’t seen, sometimes we still have to take them. Maybe words that will never be read must still be written; unheard cries must still rise from the deepest places. Something will change—maybe now, maybe much later—I know it, you know it. And at both the beginning and the end of everything, there will be this hope.

A salute to starting over.