Ballad of the Witches

Eski nesillerden alınan direniş mirasını, yeni nesillerle beraber taşıyabilmek, her ezilenin en büyük şansı ve mutluluğudur. Bu şansı ve mutluluğu, üniversite ve lise öğrencilerinin dayanışmasını görerek hissedebildiğim bir yaşta ve durumda olmak da paha biçilemez değerlerden bir tanesi benim için.

Politik bilinç kazanımı, içerisinde bulunan yaşam koşulları ve çevredeki bireylerin bilinç düzeyine göre çokça değişkenlik gösterebilen bir unsurdur. Bu gözle bakıldığında, özellikle daha hür ve yapısal olarak çeşitliliğin bulunduğu yaşam alanları, bireylerin politik bilinçleri daha erkenden özümseme olanaklarını sağlar. İşte bunun gibi durumları göz önüne aldığımızda, şu anda Türkiye’nin çok çeşitli yerlerinden, çok çeşitli okullarından, çok çeşitli meydanlarından ve yapılanmalarından çıkmaya başladığını gördüğümüz direniş bağırışları, süregelen halk hareketini özel bir konuma taşımış oluyor. Yapılan eylemler, yalnızca devrimci ailelerin devrimci çocuklarıyla değil, muhafazâkar ailelerin devrimci çocuklarıyla, eğitimleri ve öğretmenleri çalınmış 17’lerle, işsizlik faktörüyle yaşamaktan bıkmış 25’lerle, Gezi’nin öğrettiklerini vermekle meşgul 45’liklerle dolup taşıyor. Halkın her kesiminden insan, sınıf kiniyle, toplumsal cinsiyet bazlı mücadelesiyle, adaletsizliğin getirilerine karşı boyun eğmenin nefretiyle örgütleniyor. Belki de uzun zamandır ihtiyacımız olan bu hareketlenme de, bizim geleceğe dair umutlarımızı tekrardan yeşertiyor.

Yıllardır iktidarlığını yaptıkları, her kurumunu ve aracını kendi propagandaları için kullandıkları bu ülkenin, bu halkın bilinçlenme yaş aralığının bu derece düşmesi, insanı iki düşünceye sürükler oluyor. “Her ne olursa olsun özgürlük ve eşitlik için mücadele eden ruhlar, kaybolmaz çoğalırlar. Bu çoğulluğun getirileri ve mücadelesi, böyle baskıcı ve korkutucu bir ortamda bile bunları başarabiliyorsa, potansiyel Türkiye Cumhuriyeti bize neler sunabilir?”

Ve aslında, hayat koşullarının ve ideolojik yapılanmaların bu kadar farklı olduğu her alandan, her yaştan mücadele eden bu bireylerin bilinç kazanım sürecini değerlendirdiğimizde, ülkenin içerisinde bulunduğu durumun sosyolojik açıklamasını yapabilmek çok daha kolay olabilir bizim için. Cezalandırılmamış cinayetler, adaletsizlikler, içi boşaltılmış eğitim ve akademi, korku yöntemiyle bastırılmış söylemler, polis şiddeti, olmayan sebeplerle yapılan gözaltılar ve tek kurtuluşun kaçıp gitmek olarak sunulduğu bu ortamda gençlik biat etmemeyi öğreniyor. Yeni neslin boyun eğmediğinden şikayetçi olanlara, korkusuzca hak arayışı için yapılan eylemler, boyun eğmenin bir kurtuluş olmadığını öğretiyor.

Kendi yaşam ve mücadele tecrübelerimde bulduğum korkuyu, öğrenci arkadaşlarımın mücadeleleriyle bastırmayı öğreniyorum. Fikirlerini savunma ve hak arayışına girme cesaretini gösteren küçüklerimle beraber büyüyor, büyüklerimden aldığım takdirle ilerliyorum. İçerisinde bulunduğumuz bu hak arayışı mücadelesinde, hem kendi gücümü buluyor hem de yoldaşlığı tadıyorum. Asla bitmeyecek olan bu eşitlik hayali için verdiğimiz çabayla beraber, birlik olmanın getirilerini hayatın her alanında fark edebileceğimizi her geçen gün daha da benimsiyor oluyorum.

İşte özellikle bu dönemlerde daha iyi anlamlandırabildiğimiz toplumsal dönüşümü ve kuşakların bilinç seviyelerini, mücadelenin içinde yaşayarak öğrenmek, her birimize çeşitli tecrübeler katmakla beraber gelecek için çeşitli yollar çizme olanaklarını da sağlıyor. Öğrenci eylemleriyle başlamış bu sürecin, hayatın her alanına sıçraması ve beraberliğin potansiyelini her bireyin görebilmesi ve hissedebilmesi umuduyla. Bu daha başlangıç, mücadeleye devam!

Carrying the legacy of resistance passed down from older generations alongside the new is the greatest chance — and joy — for every oppressed person. Being at an age and in a position where I can feel that joy by witnessing the solidarity between university and high school students is, for me, one of the most priceless values.

The development of political consciousness is a highly variable process, shaped by life conditions and the awareness level of one’s surroundings. When seen through this lens, spaces where freedom and structural diversity exist more abundantly tend to offer individuals the opportunity to internalize political awareness earlier. Taking this into account, the resistance cries we now hear from a wide range of places across Turkey — from different schools, different squares, and different grassroots structures — have elevated the current public movement to a uniquely powerful position.

These actions aren’t only filled with the children of revolutionary families. They are filled with revolutionary children of conservative families, with seventeen-year-olds whose teachers and education have been stolen, with twenty-five-year-olds worn out by the burden of unemployment, with forty-five-year-olds busy passing on what Gezi taught them. People from every walk of life are organizing — driven by class resentment, the fight against gender-based oppression, and the fury of refusing to submit to the consequences of injustice. This awakening, perhaps the one we’ve needed for so long, is reigniting our hopes for the future.

In a country where those in power have ruled for years, using every institution and tool for their propaganda, the drop in the age of political awareness among the public leads us to two realizations:
“No matter what happens, the spirit that fights for freedom and equality doesn’t disappear — it multiplies.” And if this multiplicity and struggle can persist and succeed even in such a repressive, fear-driven environment, then what kind of possibilities might a more open and potential-filled Republic of Turkey hold for us?

In fact, when we analyze the consciousness-building process of individuals who are resisting — from all walks of life and from various ideological backgrounds — it becomes easier to understand the sociological landscape of the country. Unpunished murders, injustice, the hollowing out of education and academia, silenced speech through fear, police brutality, detentions without cause, and the illusion that escape is the only salvation — all of this is teaching youth not to submit.
To those who complain that “this new generation does not bow down,” the fearless acts of resistance are showing that submission is not salvation.

I’ve learned to suppress the fear I’ve found in my own life and struggles by witnessing the courage of my fellow student comrades. I grow alongside those younger than me who dare to stand up and fight for their rights, and I move forward with the encouragement and respect I receive from those older than me. In this shared struggle for rights, I find my own strength and experience the beauty of true solidarity. Through the efforts we make for this dream of equality — one that will never die — I more fully embrace, day by day, how unity can transform every aspect of life.

And so, especially in times like these, experiencing social transformation and generational consciousness firsthand within the struggle provides each of us not only with new experiences but also with the chance to chart new paths for the future.
May this movement, which began with student protests, expand into all areas of life. May every individual see and feel the potential of unity.
This is only the beginning — the resistance continues!