Ballad of the Witches

Yazmayı en büyük kaçışım olarak gördüğüm dönemden, kaçmaktan yorulduğum bir döneme geçtim sanki. Ya da düşünmekten yorulduğum. Uzun süredir iki kelimeyi yan yana getirememenin ağırlığını çektim gibi, ya da hayat o kadar ağırdı ki kendimi boşladım çok fazla. En büyük lüksümü yaşayamaz oldum bir süre, şimdi bu lüksü yaşatıyorum kendime, içimdekileri yazarak, söyleyerek tekrardan.

Bir sene öncesinde olduğum yerden çok farklı bir yerdeyim bugün. Daha iyi, daha kararlı, daha sakin. Sakinleştim, değiştim, öğrendim, yoruldum. İçim büyüdü her geçen gün. Hâlâ belirsizim, hâlâ kayıp gibiyim. Ama kayboluşlarım bana o kadar güzel şeyler verdi ki, nefret edemiyorum acıdan, bilinmezlikten. Güvenmeyi öğrendim. İnsana, hayvana, evrene. Hiç bilmediğim karanlıklardan, dünyanın en güzel çiçeklerini çıkartıp koyuyorum sepetime. Ve korktuğum bu yollar büyütüyor içimi.

Şanslı hissediyorum kendimi, güçlü hissediyorum. Yalnızca var olmak gibi basit bir duruma dönüşmüyor bedenim, güzelliği arıyor ruhum her saniye ve verdiğim en büyük savaşlar çıkartıyor kalbime en güzel nimetleri. Umutsuz olduğumu düşünmeye başladığım her saniye, bir kelebek uçuyor gözümün önünde, elimden tutarak yükseliyor göğe sanki. Çevremdeki ruhları görüyorum bu kelebekte. Yüzeysellikten sıyrılamamış bu dünya düzeninde, şansımla yakalıyorum gibi bu derinliği. Bulduğum karakterlerin temizliği işliyor karanlığa boyanmış beyin hücrelerime ve ben, her defasında yeniden doğuyorum gibi.

Hayatım boyunca birilerine dokunabilme yetisine sahip olabilme isteğiyle yandı tutuştu içim. Belki de en büyük sebebi, bana dokunanların bıraktığı izlerdi. Sanki bu âciz dünyanın bana verebileceği ve benden alabileceği yegâne şey, ilişkiler gibi. Ve hayattaki en kutsalım bu olunca da, buna göre şekilleniyor her şeyim. Yaşadığım zorlukların ve yorgunlukların yanında, ilişkilerimi koyuyorum en güzel koltuğa. Hayatımın her senesi bu tema üzerinde geçiyorken, mutsuz olmaya cesaretim yok gibi.

Bazısına yapış yapış gelen bu ilişki sevdası, beni ben yapan şey oluyor işte. Yalnızlıklar içerisinden insanlar topluyorum kendime, gördüklerim yumuşatıyor kalbimi. Sanki hep aynı şeyleri söylüyormuşum gibi ama, her defasında daha da bir farklı hissederek işte.

Bir süredir 25’im. Ne yeterince yetişkin, ne yeterince çocuk. Bazen yorgun, bazen cıvıl cıvıl. Kayıplarım oluyor artık, yaş ilerledikçe öğreniyorum acıyı, gerçeği. Boğazımda düğümlenen bir hıçkırık oluyor bazen, gözümden düşemeyen bir yaş. Bazen de kahkahalarım karışıyor sevdiklerime, gördüğüm gözler işliyor içime. Dünya gerçekleri içinde yalpalayarak yürüyorum bir şekilde. Yürüdükçe düşüyorum, düştükçe tekrardan deniyorum. Ve beynimde dolanan başarısızlık nidalarında, şanslarımın pati seslerini duyuyorum. Hepsinin güzelliği bu kadar farklıyken, akan suları durdurmuyorum, akıntıyla yüzmeyi öğreniyorum.

——————————————————————————————————–

There was a time when I saw writing as my greatest escape. Now, I feel like I’ve arrived at a place where I’m tired of running away. Or perhaps I’m simply tired of thinking. For a long time, I carried the weight of being unable to put two words together, as if life had become so heavy that I had neglected myself far too much. For a while, I could no longer afford my greatest luxury. Now, I am giving that luxury back to myself—writing what is inside me, speaking it aloud, once again.

I am in a place today so different from where I was a year ago. Better, more determined, calmer. I have calmed down, changed, learned, grown tired. Something inside me has grown with every passing day. I am still uncertain, still somewhat lost. But my moments of being lost have given me so many beautiful things that I cannot bring myself to hate pain or uncertainty. I have learned to trust. In people, in animals, in the universe. From the darkest places I had never known before, I pick the most beautiful flowers and place them in my basket. And these roads I was so afraid of are the very ones that have made my inner world grow.

I feel lucky. I feel strong. My body does not merely exist for the sake of existing; my soul searches for beauty every second, and the greatest battles I fight bring the most beautiful blessings into my heart. Every time I begin to think I have lost hope, a butterfly flies before my eyes, lifting me toward the sky as if holding my hand. In that butterfly, I see the souls around me. In a world that has not managed to escape its own superficiality, I feel as though, by some stroke of luck, I keep finding this depth. The purity of the characters I encounter seeps into the brain cells darkened by the world, and every time, I feel as though I am being born again.

All my life, I have burned with the desire to have the ability to touch someone, to leave something behind in another person. Perhaps the greatest reason was the traces left by those who had touched me. It feels as though the only thing this fragile world can truly give me, and the only thing it can truly take away from me, is connection. And when that becomes the most sacred thing in my life, everything else begins to take its shape around it. Alongside all the difficulties and exhaustion I experience, I place my relationships in the most beautiful seat. When every year of my life seems to revolve around this theme, I feel almost as though I have no right to dare be unhappy.

This love of relationships, which may feel clingy to some, is what makes me who I am. I gather people from within their loneliness and bring them into my own life. What I see in them softens my heart. It feels as though I am always saying the same things, and yet, every time, I feel them a little differently.

I have been twenty-five for a while now. Neither adult enough nor child enough. Sometimes exhausted, sometimes full of life. I have begun to experience losses, too; as I grow older, I am learning pain, learning reality. Sometimes there is a sob caught in my throat, a tear that refuses to fall from my eye. And sometimes my laughter mingles with the people I love, the eyes I meet finding their way deep inside me. Somehow, I keep walking, stumbling my way through the realities of the world. As I walk, I fall. As I fall, I try again.

And amidst the cries of failure echoing through my mind, I hear the patter of the paws of my chances.

That is the beauty of it all: every one of them is so different, so uniquely beautiful. I do not try to stop the waters as they flow. I am learning to swim with the current.